Hubertus (Bert) Camps   * 16-08-1928    † 08-02-2005



Bert Camps was in Schinveld aan de Heidestraat geboren. Na de lagere school bezocht hij in Brunssum de Mulo, die hij in 1946 afsloot met het A-diploma. Hierna ging hij werken op het kantoor van het transportbedrijf ”De Bree” in Brunssum. Begin 1948 werd hij voor de militaire dienst opgeroepen met de bestemming uitzending naar Indië.
Bert was ingedeeld bij de Mariniers en begon zijn opleiding op het toenmalige Mariniers Opleidingskamp in Volkel.
In juli 1948 vertrokken de mariniers, vanuit Rotterdam, met de Waterman naar Indië. De mannen werden, voor verdere opleiding, gevestigd in het Oplinco-kamp in Soerabaia.
Bert ontmoette hier een andere marinier uit Schinveld, Hein Adams, die de chauffeur van een truck was.
Samen met Hein maakte hij de actie ”Zeemeeuw” mee. Later heette dit officeel de 2e politionele actie. Bert heeft deze in een paar bladzijden van zijn dagboek weergegeven.
In jan. 1950 repatrieerde hij en keerde omstreeks half januari in Schinveld terug.
Na zijn terugkeer ging hij ondergronds op de Staatsmijn Hendrik werken. Op 2-5-1956 trouwde hij met Leen van der Zander.
Na de sluiting van de mijnen werd Bert omgeschoold tot uitvoerder in de wegenbouw.
De gymnastiek, in het bijzonder Keep Fit (de Schinveldse dames gymnastiekvereniging), was zijn grote hobby, waaraan hij vele uren bestede.
Bert was drager van de eremedaille in zilver van de Orde van Oranje-Nassau en onderscheiden met de Zilveren Penning van Verdienste van de Gemeente Onderbanken.
Hij overleed in Maastricht.


foto's en info: Leen Camps - van der Zander



Voorjaar 1948. Opleiding op Volkel, de middelste man in de voorste rij is Bert
Aug. 1948. Kamp Oplinco in Soerabaia. Bert is de meest linker man.


Twee Sjilvendse jongens als marinier in Soerabaia.
Links, Hein Adams en rechts Bert Camps
Het voetbalelftal van de mariniers in Soerabaia in dec. 1948.
Achterste rij eerste links is Bert Camps, derde van links is Hein Adams.



Actie Zeemeeuw. Glondong, dec. 1948. Het verlaten van de LST de Pelikaan
Actie Zeemeeuw. Langs de kust te Glondong. dec 1948



Verovering van Toeban, dec 48
Onbeschadigd kwam het station in handen. Babat, dec. 1948
Opmars naar Mantoep, jan 1949



Acht mariniers bleven hier achter
Einde oefening
Terug in Schinveld jan. 1950


uit het dagboek van Bert Camps

Na twee nachten slapend op de LST doorgebracht te hebben, mochten we dinsdag 21-12-'48 van boord. De actie was dan toch gekomen. De voorbereidingen. In Probolingo reeds dacht ik al: "Misschien gaat het spel nu beginnen.".
Volle marsbepakking. We zouden noodrantsoenen krijgen, er volgde een rede van overste van den Heuven, de bataljonscommandant van het 5de InBat.
Zou de actie niet doorgaan? De een zei, een half jaar uitgesteld. De ander weer iets anders.
Vrijdags vertrokken we naar de stad om in de Darmo-kazerne twee, amper drie dagen door te brengen. We vertrokken met een grote colonne wagens. Saja zat op een M5, met 14 man.
Op de truck was het een actie op zichzelf. In de bochten moest je je schrapzetten, wilde je er niet afvallen. Zonder incidenten waren we om half tien in Soerabaja waar we gelegerd werden in de Darmo-kazerne. Twee avonden kregen we film. Overdag was het bij de fourier van alles op de kop zien te tikken. Daar kregen we letterlijk alles. Materiaal wat anders niet te krigen was, bleek er toch te zijn. Ik kreeg er de zo door ons baroes (pas aangekomen nieuwelingen) begeerde Fieldshoes. Ze zitten lekker.
Zaterdags gingen we toch niet van boord. We wachten, het was 24 uren uitgesteld. Zondags was er nog gelegenheid tot kerkbezoek en biechten. Rustig ging ik schaften. Nauwelijks was ik terug of ”truck 80” moest aantreden.
We gingen naar de haven. De eerste stap in de goede richting. Om vijf uur stonden we nog op straat. Grote regenwolken pakten zich samen. Weldra vielen er grote droppels. Hier komt iets dat ik niet begrijpen kan. Nadat we eerst doornat waren geregend, ontdekten ze dat er een lege loods was. Daar kregen we een fles bier plus een pakje sigaretten.
In de loods was het pakken afgooien en een goed plekje zoeken. Het voelde kil aan, we waren doornat. Spoedig waren er een stel optimisten, die liedjes begonnen te kwelen. Weldra daverde de hele loods van mariniers stemmmen. Ook werden er kertsliedjes gezongen, want het liep aardig in de richting van het grote feest van Vrede op Aarde.
Aan boord:
Om 10 uur mocht ik aan boord. Eerst de rommel op de wagen geworpen en beneden gaan kijken of er niets te schaften viel. Er was snert. Vroeger zou ik nog niet eens de moeite hebben getroost om zo iets te halen. Maar het hield je body warm.
Beneden trof ik ook Wiel Valkenberg. Eerst een praatje gemaakt, wat de toekomst ons zou brengen. Hoe wazig was deze met drie Zandhazen (Schinveldenaren) aan boord, Wiel, Hein en Saja. De eerste nacht sliep ik op de wagen met nog een stuk of zes anderen. Het was wel geen praalbed, maar beter dan niets. De natte kleren had ik intussen bij een windrooster gedroogd. Om vijf uur 's morgens was ik weer wakker. Daar lag de kust voor ons. Maar wat we ook hoopten, die dag zouden we nog niet aan land gaan. Weer zo'n dag in de bloedhete zon doorbrengen. Daar waren we onderhand al aan gewend geraakt. De dag heb ik samen met Hein doorgebracht op zijn wagen, waar we natuurlijk weer een grote boom over voetballen opzetten. Sinds die dag heb ik Hein pas weer na Kerstmis teruggezien.
De volgende morgen in alle vroegte gingen we dan aan land. Onze eerste gedachte was een flinke strot vuur te krijgen. Vooral als je de films zoals ”Fighting̶ en ”Back to Bataan” pas gezien hebt. Maar ik stapte juist zo rustig van boord, alsof ik uit een roeibootje te Schuttersveld stapte.
Eerst gingen we een eindje lopen, totdat de trucks ons achterop kwamen. Vlug een goed plekje zoeken op de wagen. Het was ook wel nodig. De wegen waren abnormaal slecht. De bospaadjes in Schinveld waren stukker beter. Overal lagen bomen over de weg en grote tankvallen van een tot anderhalve meter diepte. Dat gaf natuurlijk een groot oponthoud. Soms sloeg dan ook een truck over de kop zo'n tankval in. Gelukkig rolde ons beestje overal rustig doorheen.
De eerste plaats die we bezetten was Toeban. Daar kregen we dadelijk te zien tegen welke vijand we zouden moeten vechten. Terwijl we in de straat stonden. staken de peloppers een grote fabriek in brand. Verschroeide aarde politiek noemen ze dat. Hier bleef het PagPel, waarbij Hein zat, voorlopig achter. Wij gingen verder en tegen de avond hadden we Babat zonder veel moeite gekregen. Maar nu begon de ellende pas. Het station was nog onbeschadigd. Zo'n rotzooi als het daar was heb ik nog nergens gezien. Vliegen zaten er met de milioenen. Gewoon niet uit te houden. Ik snap nu nog niet dat er daar niet meer ziek werden.
Het halve station moesten we bijna afbranden om dat gespuis te verdeleven. 's Nachts begon het een beetje op actie te lijken. Schoten vielen in en rondom de stad. Huizen vlogen in brand. Het eten bleef nog steeds zeer slecht. Biscuits en thee, die naar chloor smaakte. Kerstmis brak aan. Vrede op aarde aan de mensen van goede wil.
Onze wil was goed, maar de rest deugde niet. Mijn eerste kerstmis van huis. Eentje om nooit meer te vergeten. Ons kerstmaal bestond uit blikrantsoen. Uitleg overbodig. 's Nachts begon het lieve leventje. Van slapen kwam natuurlijk niets. Alsmaar werd er geschoten. Kerstmissen of nachtmissen konden er niet gehouden worden. Tweede kerstdag 's morgens kreeg ik mijn eerste post. Kaarten met Zalig en Gelukkig, wat klonk dat raar in mijn oren. Ik heb het berichtencentrum vol geplakt. Het leek toch enigszins op het grote feest.
's Avonds kregen we nog een V.win-pakket. Dat was een grote uitkomst. Er zat etenswaar in die goed van pas kwam en er zaten ook vijftig goede strootjes in. ...






email me
mailbus van Sjilvends
home
Begin van Sjilvends